Endometrium receptive array

Endometrial scratching ( z ang.) to badany uraz endometrium, czyli celowe uszkodzenie błony śluzowej macicy kobiety, w celu zwiększenia jej receptywności (ułatwieniu zagnieżdżeniu się w niej zarodka).
Stretching można przygotować w różnoraki sposób. Zazwyczaj wykorzystuje się do owego obiekcie czystej i jednej sondy (pipelli). Sposób ten uprawiany jest pod stałą kontrolą USG. Jego inwazyjność i odczuwalność dla pacjentki jest relatywnie niewielka. Rzadziej procedurę składa się histeroskopowo (tylko pod kontrolą lekarza).
Zabieg endometrial scratching ma niemało ważnych zalet. Wg badań poprawia on dwa razy odsetek ciąż zakończonych powodzeniem u pacjentek, które narzekają na nawracające niepowodzenia implantacji. Zagnieżdżenie się startu w macicy ślubnej jest bowiem kluczowym momentem i sprowadza do dalszego prawidłowego rozwoju ciąży. Stanowi to więcej zwieńczenie programu zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro. Sukces implantacji zależy chociaż nie właśnie z jakości zarodka, który podlega transferowi, a oraz z innych właściwości błony śluzowej macicy.
Czym jest endometrium? To nic nowego jak błona śluzowa macicy. Jest ona dużo przyjemna na hormony steroidowe, oraz w szczególności na gestageny oraz estrogeny. Ulega znacznym kolejom w drugich momentach kobiecego cyklu miesiączkowego. U dziewczynek dostających się przed okresem dojrzewania ma grubość maksymalnie do 0,5 mm. Kobiety regularnie miesiączkujące mają błonę o grubości 7-9 mm w sezonie jajeczkowania, zaś w przeciwnej części cyklu nawet 15 mm.
Kobiety, które ukończyły już menopauzę i kierują hormonalną terapię zastępczą posiadają endometrium o grubości maksymalnie 8 mm. Osoby nie stosujące HTZ mają błonę jeszcze cieńszą (do 5 mm). Po czasie pokwitania endometrium niższe niż 12 mm może oznaczać nawet o zwiększającej się chorobie nowotworowej.
Błona śluzowa wykonana jest z dwóch warstw: podstawowej i czynnościowej. Warstwa czynnościowa ulega złuszczeniu się w końcówce fazy lutealnej cyklu miesiączkowego. Warstwa ważna to “produkt zapasowy”, z jakiego na starcie kolejnego etapie przekonuje się warstwa czynnościowa.